บทที่ 338 อำลาที่อ่อนโยนที่สุด

เซเรน่าพึมพำอะไรบางอย่าง

เอเดรียนฟังไม่ถนัดนัก จับใจความได้เพียงคำว่า “ความรัก” กับ “อดีต”

เขาไม่รบกวนการหลับใหลของเธออีก

ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดผ่านหน้าต่าง เขาเปิดอ่านไดอารี่ของเธออีกครั้ง ตั้งแต่ต้นจนจบ

เมื่ออ่านมาถึงหน้าสุดท้าย เขาก็พบประโยคหนึ่ง ซึ่งตรงกับสิ่งที่เซเรน่าพึมพำไว้พอดี

“ความรักบ...